100 dagen 100 banen. Deze week: barista

Blog: 100 dagen 100 banen. Barista

Geen idee wat het was, ik dacht aan een Joodse dans. En nee, dat is niet per se het allerslimste dat ooit uit mijn mond is gekomen, maar ook niet het allerdomste. En terwijl ik dat laatste type, realiseer ik me dat dat nog veel kanslozer is. Enfin. Ik ging voor mijn 100 dagen 100 banen challenge naar Zwolle, een dag aan het werk als barista. Oftewel: koffie zetten.

Zo had ik het dus bedacht. Een dagje koffie zetten, dat doe ik wel even. Want hallo ik heb jaaaren horeca-ervaring. Nou, daar dachten mijn begeleider en mijn klotsende oksels aan het einde van de dag anders over. Koffie in een machine gooien en op een knopje zetten, een pad in een Senseo apparaat zwieren, of Nespresso cupjes aanduwen, dát is koffie zetten. Als barista bereid je koffie, of eigenlijk espresso, in zo'n 128 stappen.

Allereerst kwam ik in aanraking met een heel belangrijke nieuwe term in de espressowereld: doorlooptijd. Tot vorige week had ik onder doorlooptijd een bepaalde wandelsnelheid verstaan. Zo hebben veel mensen in de supermarkt een zeer trage doorlooptijd. Maar nee, doorlooptijd is de tijd dat het water erover doet om door de gemalen koffiebonen te lopen. Wat uiterst essentieel is. Nou had ik al moeite met het malen van de bonen (lees: het knopje vinden van de bonenmaler), laat staan dat ik wist wat de perfecte manier was om deze gemalen koffiebonen aan te drukken om zo de perfecte doorlooptijd te creëren. Volgen jullie het nog, ik niet namelijk.

Toen ik rond het middaguur eindelijk doorhad hoe ik een perfecte espresso moest maken, kwam de volgende opgave: melk opschuimen ZONDER bellen (waarom?) en figuurtjes schenken. Verder dan melk in champignonvorm op de klant z'n cappuccino ben ik niet gekomen.

Tijdens de grote drukte in de middag presteerde ik het eindelijk om goede cappuccino's te serveren, met een goede doorlooptijd, goed schuim en dramatische figuurtjes. Aan de enorme rij voor mij balie te zien had ik zelf alleen niet de perfecte doorwerktijd, want ik serveerde dan wel overheerlijke cappuccino's, je moest er wel 20 minuten op wachten. Na een dag vol leerzame momenten kon ik geen koffie meer zien. En mijn geweldige baristaleraar was denk ik ook blij dat ik weer ging. Ik denk dat hij namelijk de vraag: 'Doe je dat expresso?' niet meer kon horen.

Lonneke