streven naar succes

Streven naar succes

18 november 2014

In de vorige blogs heb ik jullie ingelicht over hoe ik het jaar ambitieus begon, hoe dat vervolgens vrij snel weer mislukte en hoe je je verantwoordelijkheden kunt ontlopen door lekker bij je ouders op de bank te gaan zitten. Aangezien ik even wil benadrukken dat ik ècht geen totale mislukking ben ga ik in deze blog aan een beetje imagebuilding doen. Daarom dit keer als onderwerp: succes.

Succes kan in een hoop dingen zitten. Zo kun je een doel voor jezelf stellen wat je later wilt bereiken (heel veel geld verdienen door heel weinig te doen is hier een persoonlijk voorbeeld) maar het kan ook iets heel kleins zijn (het moment wanneer je eindelijk de muizenlijkjes uit je keuken hebt verwijderd, bijvoorbeeld). Hoe meer je doet, in ieder geval, hoe groter de kans op succes.

Succes blijft natuurlijk relatief. Waar ik leef onder het motto “Beter een zes zonder stress dan een zeven zonder leven”, voelen sommige studenten zich pas succesvol met een acht of hoger. Sommigen hebben als levensdoel trouwen en een paar kinderen produceren, anderen willen gewoon voor altijd lekker blijven spelen. Wat voor de een succes is, is voor de ander misschien het grootste dieptepunt wat je kunt bereiken… Ideaal dus.

Want op deze wijze kan je gewoon altijd claimen succesvol te zijn. Als mijn vissen morgen sterven, zit ’t succes gewoon in het feit dat ze überhaupt de eerste maand overleefd hebben (want ja, er hebben een hoop vissen moeten reïncarneren om mijn aquarium vroeger gevuld te houden). Als ik over tien jaar een succesvolle carrière heb, bakken geld, een eigen SeaWorld aan vissen en hier en daar ook nog een kind heb rondlopen, is mijn doel voor de komende tien jaar gehaald en ben ik ook succesvol geweest. Holy moly, wat is het toch allemaal makkelijk eigenlijk!

De weg naar succes schijnt hobbelig en kronkelig te zijn, maar dan neem je toch gewoon de auto. Niet te veel denken, gewoon heel veel doen. Als jij jezelf succesvol vindt als je maandenlang sla eet en daarmee twee kilo afvalt, moet je dat lekker blijven doen. Als ik mezelf succesvol vind door een weekje te ontbijten met patat (als je te lui bent om ontbijt te halen en er toch nog een voorraadje ligt, dan moet je toch wat) en zo geld over te houden voor A-merken kroketjes, is dat mijn persoonlijke feestje. Maar wat ik in ieder geval wil meegeven, is dat het enige wat je nodig hebt de juiste instelling is. Wil je veel succes krijgen, dan moet je ook veel doen. Ik ga vooral eens kijken of ik morgen het college ga bijwonen om 9 uur (actieve studente: succes!) of lekker blijf slapen (8 uur slaap is het gezondste wat je lichaam kan overkomen: succes!). Geniet van de win-win situaties!

meer blogs van Janneke

thuiskomen

13 oktober 2014

“There is no place like home”, zeggen ze altijd maar. Ik zou deze blog er niet mee openen als ik niet dacht dat deze uitspraak een kern van waarheid had. Want begrijp me niet verkeerd, mijn hart ligt compleet in Rotterdam (personen die het ooit hebben gewaagd er ook maar één slecht woord over te spreken kunnen dit bevestigen) maar even thuiskomen in Pijnacker, al is het maar om een weekendtas met schone was te vullen, voelt toch altijd schrikbarend goed.

Zoals ik in mijn vorige blog vermeldde waren mijn ambities dan niet helemaal in duigen gevallen, maar bleken ze toch niet zo rooskleurig als van te voren gedacht. Op het moment zit er dan wat minder druk op de ketel, maar het blijkt toch allemaal nog aardig hoog gegrepen. Als ik in Rotterdam dan achter mijn laptop plaatsneem om lekker Netflix te kijken terwijl de opdrachten en afspraken zich opstapelen is er toch altijd dat knagende gevoel. Een blik naar links. Studieboeken zie je in je ooghoek klaarstaan en schreeuwen je de vraag waarom je ze toch nooit eens opent onhoorbaar toe. Een blik naar rechts. Vissen kijken je opeens verdacht oordelend aan, terwijl je ze zeker weten afgelopen weekend nog gevoerd hebt. Wat is er aan de hand?

Schuldgevoelens. En dan is dit het moment waarop ik teruggrijp naar het onderwerp van deze blog; thuis. Want thuis, voor mijn geval in Pijnacker, is de plek waar je je schuldgevoel compleet kan negeren. De oordelende blikken van mijn vissen (die ongetwijfeld het beste met me voor hebben overigens, naar niet van) zijn vervangen door mijn engel van een moeder. Mijn moeder, die me liefdevol een glas melk komt brengen terwijl ik, wederom kijkend naar een laagdrempelig programma als ‘Say Yes to the Dress’ op TLC, op de bank mijn opgebouwde bierbuik van de afgelopen week lig te verwerken. Thuis is de plek waar mijn studieboeken zijn vervangen door een verbazingwekkende collectie Donald Duck pockets. Thuis is de plek waar de geluiden van de drukke straten van Rotterdam vervangen zijn door de geluiden van mijn vader die op de iPad Angry Birds aan het spelen is.

Ik merk dat ik een denderend aantal merken heb gebruikt in deze blog, maar ik verzeker jullie ervan dat ik niet gesponsord word. Want waar voor mij thuis TLC, Donald Ducks en Angry Birds betekent, heeft iedereen zo zijn eigen place to be met alle merken die daar bij inbegrepen zijn. Maar het weekend is weer voorbij, en ik ga dus terug naar Rotterdam. Want er is no place like home. De plicht roept.

Pijnacker-blog-janneke

studiebindingsangst

12 september 2014

In mijn vorige blog heb ik jullie verteld hoe ik het komende jaar voor me zag. Vol extra vakken, bestuurstaken en zelfs pianolessen was ik volledig klaar om aan het nieuwe jaar te beginnen. Mooie vooruitzichten, mooie plannen, maar vooral mooie praatjes.

Want daar begint het dan. Het overleven. Na maanden van vrijheid staat opeens die 1 september voor de deur en weet je dat het afzien weer gaat beginnen. Het euforische beeld van de studie verdwijnt en je wordt weer met de realiteit geconfronteerd. De hoge gebouwen, die eerst zo glorieus over je waakten in het zonlicht, lijken nu gevangenismuren te krijgen en ook bij de docenten, die van de zomer nog zo gelukkig waren, begint de stress al toe te slaan. Nu heb ik misschien iets te veel Orange is the New Black gekeken in de zomervakantie, maar toch. Het knagende gevoel is niet te missen.

En dan komt daar dus die studiebindingsangst. Je verwacht er na verloop van tijd overheen te groeien, maar hij is er elk jaar weer. Niemand anders die ooit het zielsgelukkige gevoel heeft gehad terwijl je nieuwe potloden of een agenda kocht in de zomervakantie, en dan na de eerste schooldag het liefst al deze goederen regelrecht het riool in willen spoelen? De vakantie voelde zo verschrikkelijk goed, dat het moment aangebroken lijkt te zijn om je gewoon lekker overal uit te schrijven. Kan je de rest van je leven lekker op je luie reet blijven zitten en hoef je helemaal nooit meer wat te doen. Je hebt de vrijheid geproefd, en wie weet wanneer je die ooit weer terugkrijgt. „Slaap is voor de zwakken!” wordt er gescandeerd terwijl je je door bergen literatuur begint te werken. Als slaap voor de zwakken is, breng mij dan maar naar een verzorgingstehuis.

Weglopen voor je verantwoordelijkheden is eeuwenoud. Iedereen doet het. Op sollicitatiegesprekken zeg je een harde werker te zijn die zijn taken netjes op tijd uit zal voeren, maar zodra het puntje bij het paaltje komt en je er daadwerkelijk een baan hebt zal er toch een moment komen waar je je verantwoordelijkheden ontduikt om op je werk betaald te kunnen toiletteren. En gelijk heb je.

Angsten moet je overwinnen door jezelf ermee te confronteren. Ook de studiebindingsangst. Het maakt niet uit of het één grote Blue Monday voor je wordt, je zal je er toch een keer overheen moeten zetten als je nog een keer wat wil bereiken. En ik zal hetzelfde moeten doen. Dus daar gaan we weer, een nieuw jaar vol confrontatie met oceanen aan verantwoordelijkheden. En dan maar hopen voor het gevoel van overwinning aan het einde.

Studiebindingsangst

aardig ambitieus, ja toch

4 augustus 2014

Op het moment dat deze blog online komt ben ik nèt of juist nog net niet twintig-en-een-half geworden. Midden in de zomervakantie op weg naar een tweede jaar Algemene Cultuurwetenschappen is dat een mooi moment om wat ambitieuzer te worden. Met hormonale driften alsof ik in een vervroegde overgang zit hebben de laatste weken in het teken gestaan van het werken naar een cv waar je u tegen zegt. De boodschap die Randstad ons als bloggers al een eeuwigheid mee probeert te geven is dat je niet vroeg genoeg aan het bouwen van je cv kan beginnen, en die boodschap lijkt eindelijk aangekomen te zijn. Extra vakken, waaronder zelfs een paar van bedrijfskunde, zijn reeds gekozen. Om het bijleenfiasco van de afgelopen maanden een beetje te kunnen dekken heb ik zelfs gesolliciteerd. Vanaf volgend jaar zal ik dus naast professioneel tekstenkoningin ook ingehuurd worden als ambassador voor mijn studie. Een vetpot zal het vast niet wezen, maar het is een begin.

Goed. Ambities dus. Als er iets een ontzettend vreemd fenomeen is, dan is dat het fenomeen ‘ambities’ wel. Je hebt ze in alle soorten en maten; je kan ambitieus bezig zijn met je studie, maar ook de ambitie hebben om ooit op een dag een hele pitcher bier te kunnen adten (ik moet hier wel toegeven dat die ambitie gebaseerd is op een persoonlijke ambitie. Desondanks kan ik me niet voorstellen dat deze onder mijn leeftijdsgenoten erg afwijkt van de status quo). Met ambities moet je altijd de perfecte middenweg zien te vinden. Met te weinig ambitie kom je nergens, maar met te veel ambities ben je onrealistisch en mag je lekker verder dromen. Maar wat nou als het in jou zit om altijd voor het allerhoogste te gaan? Of daar tenminste een paar keer een poging toe te doen?

Vanavond begon ik toevallig aan een potje Monopoly. Ik denk dat veel lezers van deze blog kunnen bevestigen dat dat totaal niet mijn spel is. Zoals jullie hieronder al kunnen lezen is met geld omgaan überhaupt mijn sterkste kant niet, maar mijn spelinzicht gaat ook niet veel verder dan Bomberman en slechte deals maken is altijd al een talent van me geweest. Maar deze avond was het anders. Op het moment dat ik toevallig op de Kalverstraat terechtkwam en dit spel kocht, werd ik plots overspoeld door ambitieuze gevoelens. Dit spel zou ik gaan domineren. Dit keer zou ìk de maffiose deals onder de tafel sluiten, dit keer zou ík eens een keer een huis uit de grond stampen.

Het verloop van de avond is te pijnlijk om hier te beschrijven (ik moet toegeven dat de concurrentie van mijn tegenspeler nou ook niet echt moordend was), maar ik heb mijn ambities waargemaakt. Aan het einde van het spel had ik het complete speelbord in handen. Er zijn dus kansen! Niets is onmogelijk! THE SKY IS THE LIMIT! God, wat voel ik me een Amerikaan! Blijf dus lekker ambitieus dromen allemaal, dan doe ik het ook. Of ik volgend jaar nog steeds zo blij ben met al het extra werk wat ik nu op mezelf stapel zal dan wel te lezen zijn. Als er maar wat te genieten blijft vind ik het dus allemaal best. Zolang niemand me maar het idee probeert aan te praten om me in te schrijven bij de sportschool. Zo ambitieus ben ik nou ook weer niet.

Ambitieus

het moral-hazard bijleenprobleem

12 mei 2014

Economie is nooit mijn vak geweest. Waar ik de wetten van vraag en aanbod nog net begrijp, zijn de andere termen toch te hoog gegrepen en heb ik dit jaar mijn blok economie na uren leren en zweten net met de studententien kunnen afronden. Wat ik niet wist, is dat het leren allemaal wat makkelijker gegaan was als ik had geweten dat er in ons allemaal een economisch probleem schuilt. Zo ook in mij. Ik ben namelijk het moral-hazard probleem.

In mijn vorige blog vertelde ik hoe ik een maandje zou gaan bijlenen, gewoon om te kijken hoe het rijke leven is. En mijn god, wat beviel het goed. Ik hoefde me geen zorgen meer te maken over de huur en kon na een jaar of twee eindelijk mijn garderobe weer vernieuwen. Zelfs na deze aankopen bleef er nog geld over. Nog nooit was ik zo moeiteloos rijk geweest als toen, en mijn pinpas heeft nog nooit zoveel pinautomaten inwendig kunnen bestuderen als in die periode.

Laat ik even terugkomen op het moral-hazard probleem, voor de onwetende zielen zoals ik tot nu toe. Dit is een term die gebruikt wordt als het om verzekeringen gaat. Kort uitgelegd houdt het in dat mensen zich risicovoller gaan gedragen, wanneer zij verzekerd zijn. Voor meer uitleg verwijs ik jullie naar Wikipedia of naar de rest van deze blog.

Met een hoger bedrag op mijn rekening kon ik mij ook risicovoller gedragen. Onwetend als ik ben en opgevoed met een hoog YOLO-gehalte hield niets mij hier dan ook in tegen. Plots brak er een periode aan waar geld geen rol speelde. Voor 80 euro heb ik mijn huis voorzien van verlichting waar wij eigenlijk al gewend waren aan het leven in duisternis, ik kocht een flesje wat het water voor me filterde omdat dit gezonder was terwijl het eerst niet uitmaakte of een pizza twee of zeven dagen over de datum was, en de dag van de stufi betekende altijd een rondje van de overheid.

Door mijn hoge bankrekening ben ik nu armer dan ooit, en ik moet bekennen dat mijn uitgaven me in de meeste gevallen vrij weinig hebben teruggegeven op af en toe een dikke kater na. Maximaal bijlenen is onderhand maar uitgezet sinds ik mijn probleem voor ogen heb gezien. Ik ben Janneke, en ik heb een bijleenprobleem. Maximaal lenen is maximaal leven, dat benadruk ik nog altijd, maar elke semi-econoom kan ook bevestigen dat er na een hoogconjunctuur altijd een laagconjunctuur komt. Binnenkort ga ik dan ook maar even de laatste toevoer aan overheidsgeld besteden aan een button met het aantal dagen dat ik clean ben erop gestempeld. Lijkt mij een zinvolle besteding van mijn laatste zinloze centen.

Het Moral-hazard bijleenprobleem

studeren is duur, lang leve frituur

17 december 2013

Afgelopen zomer heb ik mijn koffers in Pijnacker gepakt en ben ik met twee vriendinnen in een huis in Rotterdam gaan wonen. Waar een verhuizing nog vergoed wordt door de birthgivers begint bij het wonen het echte werk pas. Van te voren had ik nooit geweten dat ‘exclusief’ echt het perfecte woord was voor die 300 euro die ik maandelijks aan huur moest betalen. Als je denkt dat je per maand maar zo’n 400 euro kwijt bent aan het op jezelf wonen, help ik je graag uit deze droom. Culinair eten van moeders’ hand wordt al snel vervangen door frituur, maar iedereen weet dat je voor kwaliteitsvoer niet met Euroshopperfrikadellen aan moet komen zetten. Echte Mora is de standaard maar hoe hemels dit voer ook is, het leidt toch weer tot een abonnementje Fit4Free die vervolgens nooit gebruikt wordt. Vervolgens neem je een stel vissen, maar let op: als ze steeds aan de oppervlakte drijven, is dit geen leuk trucje wat je vissen uniek maakt, maar liggen ze dus op sterven. Investeren in accessoires als zuurstofschelpen wordt een dagelijkse realiteit en wanneer je toiletverfrisser op je verlanglijstje voor Sinterklaas hebt staan, weet je dat je arme studentenleven begonnen is.

Als lid van een studentenvereniging ontkom je vervolgens niet aan de term dat maximaal lenen ook maximaal leven is. Uit pure solidariteit voor jullie als lezers heb ik dan ook besloten dit maximale leven één maandje uit te proberen. Één maandje maar. Komende maand leef ik in een tot nu toe onbekende luxe, zonder werk, maar met geld. Op dit moment kan ik alleen nog maar dromen van wat ik met dit geld ga doen. Extra vissen kopen? Een liposuctie om die maanden intens frituren ongedaan te maken? Toch een keer gordijnen kopen? Indruk maken op tindermatches met een goedgevulde bankrekening waar in de verste verte nog geen rode cijfers te zien zijn? De mogelijkheden zijn eindeloos.

Ik beloof plechtig jullie in mijn volgende blog op de hoogte te stellen van de uiteindelijke besteding van jullie belastingcenten. Als je toch benieuwd ben naar wat er in de tussentijd gebeurt, ben ik nog te vinden op Twitter en tegenwoordig zelfs te volgen op Facebook, en als je op de hoogte wil blijven van onder andere mijn internetrelatie met BN’er Rapper Sjors, raad ik je zeker aan dit te doen. Spam tot slot de news feed van je vrienden nog even onder door deze blog te liken en te delen, en laat de onwetende scholieren oog in oog staan met de realiteit die hen te wachten staat. Studeren is duur, lang leve frituur. Spread the word!