plannen, focus en slapen

13 oktober 2014

Tijdens het laatste college van een master vak dat ik volg, valt mijn oog op de pen van onze docent. Ik weet het zeker, het is de pen die ik heb laten liggen die nu tussen zijn vinger neurotisch heen en weer beweegt. Inmiddels drie weken geleden heb ik deze pen laten liggen en ik herken hem nog. Niet dat ik gehecht ben aan een goedkope pen, maar het verbaast me dat ik zo scherp heb dat het mijn pen is. Voor de rest gaat namelijk veel langs me heen. De opzet van het vak vind ik saai, ondanks dat ik me er wel op had verheugd. Ik ben tot de conclusie gekomen dat de stof nuttig kan zijn voor mijn scriptie, maar mijn aanwezigheid in de zaal zinloos. Ik heb behoefte aan meer zelfstudie in plaats van een college waarin veel studenten, net als ik, om zich heen zitten te staren.

Terwijl mijn gedachten verder afdwalen, blijf ik me verbazen over de pen. In de tussentijd vraagt de docent of ik een tekst wil toelichten. Het blijkt de enige tekst te zijn die ik niet heb voorbereid. Ik miste deze in mijn uitgeprinte stukken. Een slechte smoes zullen mijn medestudenten hebben gedacht, maar het kan me even niets schelen. Begin september heb ik voor 53 euries een reader uit laten printen, zo dik als een encyclopedie. Dat nu juist het laatste paper waarschijnlijk bij de drukker is blijven liggen, is pech voor mij. Op de cursushandleiding lees ik dat een punt wordt afgetrokken van het eindcijfer. Tja, dat zal mij dan wel gebeuren, denk ik. Laat maar! Toch voel ik me geroepen na de les hierover de docent even aan te spreken. Hij vertelt me dat ik het moet accepteren en hij heeft gelijk. Ik had het vooraf kunnen lezen. Stom, Stom, Stom. Ik zal wel weer te veel aan andere dingen hebben gedacht, zoals mijn werk.

Ik baal ervan! Niet om het verlies van het punt, maar omdat ik geloof dat het mogelijk is om een baan te combineren met studie. Wat daarin van groot belang is het plannen, focus en veel slapen. Voordat ik naar het college ging was ik nog blij dat ik in het vrije kwartier snel mijn boodschappen had gehaald. Bovendien was ik niets vergeten, omdat ik had genoteerd wat ik nodig had. Strak gepland! o

Maar omdat ik weet dat ik tentamen heb, zou ik na het college in de bibliotheek gaan studeren. Maar thuis staat de was. Als ik deze inde machine stop, kan ik in de tussentijd nog even lekker studeren. Alsnog dat paper waarvan ik weet dat als ik het een dag eerder had gelezen toch nog een punt zou hebben, grrrrr. Ik ken mezelf lang genoeg om te weten dat ik me aan mezelf kan irriteren. Meestal omdat ik soms mijn focus verlies. Toch besluit ik dat deze keer niet te doen. Het halen van het vak weegt zwaarder dan het streven naar perfectie. Dan maar een punt aftrek, dan maar ff niet in de bibliotheek. Hoe ik het vak ga halen, weet ik nog niet. De boog kan niet altijd gespannen staan. Morgen wacht weer een lange werk- en studieavond. Nu eerst slapen.

meer blogs van Douwe

het is gelukt!!!

28 juli 2014

Het is gelukt!!! De hobbel die ik moest overwinnen. Het schrijven van mijn laatste paper. Na acht jaar studeren heb ik, zes dagen voor mijn dertigste verjaardag, alle studiepunten gehaald die nodig zijn voor het behalen van mijn diploma. Na de felicitaties van mijn ouders, vrienden en collega’s, de 83 vind ik leuks en 26 reacties op Facebook en een knipoog naar diegenen die zeggen: “Tja, dat mocht ook weleens”, kijk ik terug op een geslaagde studententijd. Daarna begonnen mijn twijfels of ik wel of niet verder wilde studeren aan de universiteit.

Mijn twijfels hebben niet lang geduurd. Nee, het is niet zo dat ik wanhopig terug verlang naar de periode zonder weinig verplichtingen. Herinneringen aan doordeweekse stapavonden en ochtenden uitslapen staan nog vers in mijn geheugen, maar dat zou ik nu niet meer kunnen volhouden. Het combineren van werken en studeren vraagt behoorlijke inspanningen. Als ik iets moet noemen wat ik heb geleerd het laatst jaar dan is dat het. Nee, mijn keuze om verder te studeren komt voort uit iets anders.

“Als ik wilde studeren moest ik er eerst maar eens achter zien te komen waar mijn interesses liggen”, zei een docent van mij ooit. “Als je dat weet dan kies je maar een opleiding die daarbij past”, vervolgde hij. Het is deze uitspraak die de laatste tijd in mijn gedachten is geslopen en deze laat me niet los. Langzaam begin ik te begrijpen waarom. Inmiddels weet ik meer dan ooit waar mijn interesses liggen. Mijn keuze voor sociale geografie en planologie als studie is goed gebleken! De collegebanken heb ik niet altijd leuk gevonden, maar alle mogelijkheden om naast mijn studie aan de slag te gaan in de praktijk waren fantastisch. Met medestudenten organiseerde ik twee studiereizen, een internationaal congres en bezocht ik bedrijven en instellingen. Ik zat in een aantal besturen, bezocht regelmatig debatten en lezingen over onderwerpen die te maken hadden met mijn werkveld. Kortom, ik volgde mijn interesses.

Toch vergat ik af en toe de verplichting die ik met mezelf was aangegaan, het echte studeren. Het goed voorbereiden van colleges, leesbare papers schrijven en analytischer leren nadenken. Nu, net als acht jaar geleden is het mij gelukt om opnieuw een universitaire studie te kiezen. Het wordt een combinatie van planologie, bestuurskunde en rechten. Niet om een diploma te halen, maar om een kroon te zetten op mijn interesse.

Gelukt

hobbels overwinnen, op naar de grote mensen wereld

27 mei 2014

Eind juli hoop ik mijn opleiding sociale geografie en planologie te kunnen afronden. Om deze mijlpaal te vieren moet ik nog één hobbel overwinnen, het schrijven van een paper. Nadat ik in maart mijn scriptie heb ingeleverd hik ik tegen de momenten aan dat ik mijzelf achter een computer moet dwingen te gaan zitten.

Duizenden reden kan ik bedenken die rechtvaardigen dat ik mijzelf niet dwing om de laatste loodjes van mijn studie te gaan afronden. De beste reden die ik daarvoor heb ik dat ik iedere week vier dagen werk. Na een half jaar te hebben gewerkt voor gemeente Amsterdam kon ik vanaf februari aan de slag bij Rijkswaterstaat. Een mooie starterfunctie bij een werkgever uit mijn eigen werkveld. Daarnaast sluit mijn werk als projectsecretaris aan op specialisaties die ik heb gevolgd binnen mijn opleiding. Kortom, ik heb niets te klagen en het afstuderen lijkt daarmee een fluitje van een cent. Ondanks dat blijf ik aanhikken tegen het afstuderen en het erge is dat ik weet waarom.

In de laatste jaren studeerde ik en deed daarnaast een waslijst van dingen die studenten zoal doen, zoals geld verdienen met bijbaantjes. Inmiddels is dat andersom en volg ik een studie naast mijn werk. Daarnaast heb ik de ambitie om verder te studeren, maar juist hier wrikt de schoen. Als ik dat zo graag wil, waarom schrijf ik dat paper dan niet af? Het antwoord is heel simpel. Naast de discipline die ik moet tonen om iedere dag te presteren op mijn werk en al die duizend redenen om te ontspannen als ik thuis kom kan ik slecht afscheid nemen van het studentenleven. Lekker sporten, omdat het mooi weer is. Een drankje drinken met die ene vriend of vriendin die ik al lang niet meer heb gezien of gesproken. Televisie kijken of gewoon moe zijn. Duizend redenen waarvan ik acht jaar dacht dat ze de gewoonste zaak van de wereld zijn. Dat zijn ze ook, maar nu even niet.

Net als het afschrijven van mijn paper is het afscheid nemen van mijn studentenleven een hobbel die ik moet overwinnen. “Welkom in de grote mensen wereld“ is zo’n uitspraak die ik mezelf steeds vaker voorhoud. Pfff. Ik geloof dat ik maar eens aan de slag ga met een paper!

goed nieuws. Je bent aangenomen!

4 november 2013

Begin deze zomer werd ik op een snikhete namiddag opgebeld met goed nieuws: “Douwe, ik mag je feliciteren. Je bent aangenomen!” Nog geen vier dagen daarvoor had ik gesolliciteerd als projectsecretaris bij de Gemeente Amsterdam. Zo snel al, nadat ik de vacature voorbij had zien komen op de website van Randstad Student, belde mijn intercedente terug met dat goede nieuws.

Normaal reageer ik nuchter op mensen die mij vragen stellen of nieuws vertellen, maar in dit duurde het even voordat ik kon geloven dat ik was aangenomen. Ja, ik heb een ruime cv door relevante bijbanen, bestuurswerk en twee stages. Nee, ik zal niet ontkennen dat ik heb getwijfeld over mijn kansen op de arbeidsmarkt. Lang studeren is er de laatste jaren niet populairder op geworden. En ja, ik ben “langstudeerder”.

Inmiddels werk ik vier maanden mee aan het groot onderhoud van wegen in de stad. In mijn huidige baan moet ik snel werken met zorgvuldig werken combineren. Dat vraagt een goede planning van mijn taken en communicatie met mijn collega’s. Het zijn twee competenties die ik mijzelf graag beter aanleer. Het werk in een professionele organisatie en aan een project met een sterke nadruk op uitvoering vragen deze eigenschappen meer dan ik tot voor kort gewend was.

Naast het plezier dat ik beleef van mijn werk merk ik dat ik sneller leer te plannen en korter communiceer dan ik ooit deed tijdens mijn bestuursfuncties en stages. Vanuit deze ervaring raad ik iedere student aan werk te zoeken waarin je jezelf competenties kunt aanleren die je van nature minder hebt, maar dus wel kunt ontwikkelen. Hierbij moet je vertrouwen op dat wat je wel kunt, je basis, én jezelf beseffen dat je fouten mag maken.

In de tussentijd zoek ik een starterfunctie, oriënteer ik me op een nieuwe studie, blijf ik leren en fouten maken, maar vooral alle kansen aangrijpen waarin ik mezelf zowel persoonlijk als professioneel kan ontwikkelen. Mijn ervaringen deel ik met jullie via deze blog. Heb je tips of wil je met mij in contact komen? Stuur me dan een bericht via sociale media onderaan mijn profiel.

praat mee op Facebook